Bazen hayat, planladığımız gibi gitmiyor.
Beklemediğimiz bir kayıp. Kapanmayan bir yara. Bir türlü düzelmeyecekmişçesine devam eden bir zorluk. Ve içimizde o ses: “Bu böyle olmamalıydı.”
İşte tam bu noktada kabullenme devreye giriyor — ama çoğu zaman yanlış anlaşılan bir kavram olarak.
Kabullenmeyi ilk duyduğumuzda çoğumuzun aklına şu gelir: “Yani her şeye razı mı olacağım? Haksızlığa ses çıkarmayacak mıyım?”
Hayır.
Kabullenme, olan bitişe “tamam” demek değildir. Olan bitişin gerçek olduğunu görmektir. Direncin bizi korumadığını, sadece yorduğunu fark etmektir.
Nehre karşı yüzmekle nehrin akışına girmek arasındaki fark gibi. İkisi de aynı nehir. Ama biri sizi tüketir, diğeri taşır.
Budist Hocalardan Lama Zopa şöyle der: “Kötü şeylerin kendini göstermesi güzeldir.”
Bu cümleyi ilk okuduğumda duraksadım. Güzel mi? Acı veren, zorlayan, yıpratan şeyler güzel mi?
Ama zamanla anladım.
Zor şeyler, içimizde hâlâ çözülmemiş bir şeyin olduğunu gösterir. Bir yerde sıkışmış, görülmeyi bekleyen bir katman. Acı, çoğu zaman o katmanın sesi.
Bu yüzden zorlu bir dönem başladığında şunu sormak mümkün: “Bu bana ne gösteriyor?” — suçlamadan, çözmek zorunda hissetmeden. Sadece merakla.
Öfke, kabullenmenin en güçlü engelidir.
Ve çoğu zaman haklıdır — gerçekten haksız olan şeyler olur. Ama öfkenin altında çoğu zaman başka bir şey yatar: “Bu böyle olmamalıydı” inancı. Hayatın farklı akması gerektiği fikri.
O inanç, bizi şu ana değil — olmayan bir ana bağlar.
Öfkeyi bastırmak değil, onu görmek gerekiyor. “Neye bu kadar direniyor um?” sorusu, öfkeyi suçlamadan bakmamızı sağlar. Ve bu bakış, yumuşamayı başlatır.
Hayatın anlam taşıdığına dair derin bir güven var içimde.
Sadece anlattığımız anlamda değil — bir planın parçası olarak değil. Daha çok şöyle: Yaşadığın her şey, seni bugün burada olan sen yaptı. Kayıplar da. Sapmalar da. Beklenmedik dönüşler de.
Hangi yoldaysan, o yol senin yolun.
Bu, vazgeçmek değil. Bu, savaşmak yerine görmek — ve görürken yürümeye devam etmek.
Kabullenme, bir varış noktası değildir.
Her gün yeniden seçilen, pratik edilen bir bakıştır.
Ve bazen, sadece bir nefeslik bir an kadar sürer.
Barış ve Sevgiyle
Sibel Kavunoğlu
